De laatste avond...

Na 11 dagen rondreis en 7 dagen luieren bij een gemiddelde temperatuur van tegen de 40 graden is de koek nu op. Morgenochtend erg vroeg worden we opgehaald voor aflevering op het vliegveld van Bangkok en als het meezit zijn we morgenavond (lokale tijd) weer thuis.

Slotsom: het land is een echte aanrader, ga voor de cultuur maar niet voor "de luier aan het strand", all inclusive Turkije is waarschijnlijk beter. Wat opviel is dat iedereen werkt, de hele dag. Het minimum inkomen van 300 bath per dag (iets van € 7,50) wordt zwaar bevochten. Of het nu de strandlopers met hu goederen zijn (10-tallen per uur komen langs), de oneindige mobiele keukens op skootertjes en brommertjes, de eettentjes zelf of de restaurantjes, winkels e.v.a., ze werken echt knalhard voor hun geld. Zulke mensen gun je dan ook wat extra's.

De uitzonderingen kom je ook tegen. We gingen op onze laatste avond terug naar een tentje waar we eerder deze week ècht lekker hadden gegeten. Tussendoor nog eens langs geweest, maar het bier was toen uitverkocht. Bij deze hitte is dat voor mij een 'no, no'.
Het gaf te denken, maar toch, vanavond weer daarheen. Hadden we niet moeten doen. Het lokale bier was weliswaar "uitverkocht" en nou is Heineken niet mijn favoriet, maar vooruit. De witte wijn voor Jenn was in elk geval voorradig (...). De frisse salade viel echter zwaar tegen.
En mijn gerecht was ook niet wat je ervan verwachtte. Een tweede glas wijn zat er niet in, want "uitverkocht". De noedels als bijgerecht bij de salade waren ze gemakshalve vergeten.
Nog even een nabrander dat ze nog wat wijn hadden gevonden (...) leidde echter niet tot een bijgeschonken glas. Al met al jammer en een gemiste kans. Ach, we komen er toch niet meer terug...

Het eten langs de sraat is nog het lekkerste: vers, lekker gekruid en voor weinig ben je klaar. Dat de "ambiance" dan wat minder is (...) - langs het strand een plekje - deert niet, want zo lekker is het. En wat je niet op kunt, gaat mee de koelkast in, zo lekker!

Zoals je begrijpt is contact met het thuisfront geen probleem. Bijna overal waar je komt en iets bestelt, kun je gewoon 'online'. En zo kwam dit blog tot stand. Niet het meest hoogdravende, maar zo af en toe een digitaal gedeelde belevenis als variant op de analoge Ansicht-kaart, is toch aardig.

Het begon vorig jaar, als eerste poging de vakantiebelevenissen eens vast te leggen. Nu ben ik niet echt een digibeet, maar op het blogvlak was ik toch wel nat achter de oren. Inmiddels een beetje ervaring, en dit keer te laat begonnen weliswaar, maar de smaak heb ik nu wel te pakken.

Van de zomer - wou ik schrijven - volgt er meer. Maar het is veel dichterbij: medio mei een paar dagen kamperen met de motor(club), voorlaatste week van mei met het Pinkster-weekend idem naar Duitsland en dan eind mei, begin juni met de "fiets" naar Spanje. Over koek gesproken...meer belevenissen volgen dus !
Met vriendelijke groet,
Paul

Pattaya, Jombtien Beach 27 april 2012

Heerlijk, ik hoor weer normaal! 
Na een week "wat zeg je?", "hmm" en "ik versta je echt niet" is het weer gezellig druk in de bovenkamer (...) en de fase liplezen is weer achter de rug. Leuk ook die dokter, met z'n 'vacuum cleaner'; enorm kabaal in je oren, niet te geloven maar het hielp.
Verrast over de gastvrijheid en efficiëntie in dat ziekenhuis, trouwens. Veel personeel, dat wel, maar met aandacht. Enigszins vreemd moest ik wel eerst op de weegschaal (ik zakte er niet doorheen, maar het werd toch een nare bevestiging. Verdient opvolging, maar pas na afloop van de vakantie), en ook m'n bloeddruk werd gemeten (goed, laag...). Ook vreemd, we hadden beiden dezelfde boven/onderdruk. Niet dat het wat uitmaakte, maar ben het apparaat dus wel tijdens het wachten in de gaten blijven houden. Al gauw bleek dat het toeval moest zijn, bij andere patiënten kwamen er andere waarden.


Geen echte plannen voor vandaag: drankje hier, wifi-tje daar, hapje zus en een adequaat besluit mbt het dilemma "neem ik nu een biertje, of straks?". Gewoon "allebei" maakt verdere afweging overbodig, trouwens  :-).
Gekheid natuurlijk, maar je houdt bij dit soort hitte je vloeistofpeil wel in de gaten. Geen gewone koffie of thee, maar de ijsvariant van beide zorgt voor wat balans in de innerlijke temperatuur. De foto is genomen bij zo'n "koffie pauze", vanaf het doorluchtende terrasje nabij onze kamer.

Genoeg voor nu, de rust is een wat moeizame broeder voor het doen van verhalen, i.t.t. de avonturen van de afgelopen anderhalve week.

Samengevat ging dat om: eerst vier dagen Bangkok: dinertje op de 79e verdieping in het centrum, herhaaldelijk erg nat gespoten vanwege de Nieuwjaarsviering van het jaar 2555, bezichtiging van het Grand Palace, boottocht over de rivier en achterlanden inclusief krokodil en varaan.

Daarna op reis in het gebied van Kanunchaburie, het gebied ten NW van Bangkok: bridge over de 'river Kwai' en de geschiedenis er omheen, bezoek van Tiger Palace en het aaien van echte grote en puppy tijgers (ik wil er ook eentje!), eten met reisleider bij de 'locals' en retour naar Bangkok voor de nachtelijke treinreis naar het Noorden, Chiang Mai (ruim 500 km hemelsbreed, 700 over de weg, 16 uur met de trein, 10-12 uur met de bus. Uiteindelijk gingen we overigens retour met een binnenlandse vlucht, in minder dan een uur).

In Chiang Mai pakken de andere berichten van dit blog de draad op, dus ik zal niet (verder) in herhaling vervallen.

Verstuurd vanaf mijn iPad2

Jomtien beach, update

Een dagje of twee overgeslagen, je doet weinig als het een strandweekje is.
Gisteren in Pattaya rond gebanjerd, voor nog geen € 40 een imitatie iPhone gekocht, geschikt voor 2 sim kaarten, met TV en radio. Ze pretenderen hier de iPhone5 al te hebben, maar dat is slechts de naam, allemaal copy cats uit China en Taiwan, ongelofelijk.

Vandaag toch maar weer met de tuktuk naar Pattaya, nu naar hospital. Mijn oren zaten al een aantal dagen "goed" dicht, waterstofperoxide hielp totaal niet. En met straks de retourvlucht voor ogen, moest er wat gebeuren. Zeer efficient geholpen met een sortiment stofzuiger, ik hoor weer als de beste!

Later in de middag teug bij het hotel, afkoelen (...) in 30 graden zwembad, en daarna een complete massage, heerlijk, een echte aanrader: in een uurtje word je van top tot teen doorkneed, (bijna) elke spier krijgt een beurt. Daar lagen we dan, zij aan zij op de pijnbank :-).

Vanavond als avondeten maar eens langs een stalletje wat opgedaan. Je gelooft het niet: het heerlijkste verse spul, 2 personen met een vat cola voor net geen € 3,00....de zwerfhond hield keurig afstand en kreeg de restjes als beloning.

We zitten nu te Facebooken bij een Hollandse tent, Double Dutch. De gasten en bediening zijn druk aan het darten geweest en genieten nu alle tezamen van een flinke bak rijst. Al zou ik nog 4 ijskoffie willen, ze zien ons niet....maar, 't wordt toch tijd eens af te rekenen, dus "laters"!

Pattaya, 24 april (dag 2)

Na een dagje blijkt het rustige Jomtiem net zo druk al de Kalverstraat op zaterdagmiddag. Alleen lopen er dan geen Amsterdammers, maar Russen rond. Hun ongemanierdheid lijkt te zijn overgeslagen op de Thai. In het binnenland is het een vorm van - wat wij zouden zeggen: - onderdanigheid, echt respect voor de andere mens, positivisme en geloof in de mens. Hier in deze kustplaats zijn ze vergeten waar ze van afstammen, wellicht afgevlakt door de onbeschofte wijze waarop de Russen zich hier gedragen. Eerder zagen we dit al in Egypte, jammer dat die de wereld zo "vervuilen"....

Onze hotelontvangst was op z'n zachtst gezegd onbeschoft te noemen. De receptie probeerde dit recht te zetten, maar vervolgens kregen we een kamer met een airco die alleen maar lucht verplaatste. Tegen 10-en hadden we het gehad, we dreven letterlijk de kamer uit. Gelijk maar doorgedreven naar de receptie en 15 min. later zaten we in een andere en kamer en konden we afgekoeld gaan slapen.

Vandaag uitvoerig aan de rand van het zwembad (en erin) doorgebracht.
Afgetopt met klein wandelingetje over de boulevard, hapje, drankje, ach je kent het wel, zo'n typische strandvakantie.....

Jenn heeft vanmiddag een full body massage genomen, of ik ook geen zin had. Nou, ik dacht aan een wat andere betekenis, dus morgen misschien :-). Het beviel haar uitstekend, ik was er niet bij....

Vanavond (we lopen hier 5 uur voor) lekker aan het strand gegeten, vissalade, noodles en hete kip, man de vlammen slaan uit m'n ^#]+*^#
En overal waar je komt, gratis WiFi dus mogelijkheden tot even bijkletsen...laters, dus !

Chiang-Mai --> Bangkok --> Pattaya, volgens plan-2

Vandaag een reisdag, geen foto's, waarschijnlijk.
Eigenlijk zouden we met de avond-/nachtbus eerst naar Bangkok terugkeren. In de hele vroege ochtend zou dan een 2e bustransfer ons naar kuststad Pattay, ten westen van Bangkok, brengen.

Al langer zinde ons dat plan niet zo. Om brak de bussen uit te vallen na een reis van 12-13 uur.... Vanochtend dan ook de zaken omgegooid en twee vliegtickets geboekt, hotel in Pattay met een nacht vervroeg/verlengd en klaar. We worden zo opgehaald, kunnen we op het vliegveld nog even de in de airoc shoppen.

De temperaturen hier zijn uitzonderlijk, aldus de Thai zelf: al weken rondom de 40 graden, geen druppel regen (ja, twee eergisterenavond. Je besefte nog niet eens dat je nat werd).
Gisterenavond laat nog een hapje gegeten op de Night Market, bij een Chinees viarestaurant. Al namen we een Thais visgerecht, ook de Chinezen weten wat koken is. Behalve een aquarium met verse vis hadden ze ook een bak van 2 x 4 mtr, vol met zwemmende langoustines, supergarnalen zeg maar. Mooi gezicht, maar minder toen er een 10-tal werd uitgevisd voor een verse maaltijd...

Test of reactieformuliertje (potloodje) werkt.

Chiang Mai, 23 april 2011, Doi Suithep, aan de voet van de hemel?

Paulus himself aan de voet van de 296 treden tellende trap omlaag. Grappig om te zien waren de vele ingelegde tegeltjes aan weerszijden (niet zichtbaar op de foto). Dit waren tekenen van de sponsoren, die ooit de aanleg van de trap mogelijk hadden gemaakt.
De bedoeling is dat je die trap opkruipt en dat je bij elke inspanningen eer betuigt aan Boedah. Wij deden wij dat op onze beurt, door op het liftknopje te drukken en later deze trap naar beneden te nemen.....luie westerlingen die we zijn.

En trouwens, waar je ook komt - en zo ook hierboven - staan zeker 10-tallen donatie boxen: voor het onderhoud van de tuin, het dak, de toiletten en de duvel en z'n ouwe moer, zoals mijn moeder vroeger altijd zei. In de tempels zelf is het helemaal erg: iedere monnik heeft zijn eigen collecteschaal lijkt het wel, en elke leien dakpan ook als je het mij vraagt.....kortom, je struikelt over de donatiegelegenheden. Commerciële broeders, die oranje monikken dus.....

Chiang Mai, 23 april, deel-2, de Doi Suithep tempel e.o.

Tja, ga d'r maar aan staan. Na bezoek aan een kleine stam in het dorpje Doi Pui in de bergen ten noord-westen van de stad, met een inmense waterval maar niet heus, gingen we door naar de tempel met daarin wat relikwieeën van Boedah. We hebben allemaal wel eens van hem gehoord. Die met die dikke buik, dat was de Chinese versie; in Thailand is-ie lid van de weight watchers geweest...Deze goede man is 2555 jaar geleden geboren (of overleden? De jaartelling hier loopt in elk geval 543 jaar voor op de onze). En het merendeel van de bevolking vereert hem èn de koning, en niet noodzakelijkerwijs in die volgorde. Hoewel, die laatste van 84 woont al 2 jaar in een ziekenhuis in Bangkok; heup/onderstel problemen, zo schijnt het. Zijn 59 jaar "jonge" zoon staat al jaren gereed in de startblokken. Kun je nog wat van leren, Alex).

Van Boedah's overblijfselen werden wat haar en een vingerkootje zo'n 550 jaar geleden op de rug van een olifant gebonden. Deze olifant verliet de stad Chiang Mai en trok de bergen in (merkwaardig dicht in de buurt van die 543 jaar verschil met onze jaartelling...). Op een punt draaide hij 3 rondjes en viel dood neer, aldus de overlevering. Daar werd vervolgens een grote tempel neergezet. Na zijn crematie zijn de overblijfselen begraven en werd er een hele grote bladgouden "stolp" overheen gezet. De tempel er omheen mochten wij vanmiddag bezoeken (schoenen uit!).

De foto laat Jenny zien, aandachtig luisterend naar één van de vele monikken, in oranje gewaden gekleed. Veel "novices" ook; jonge kinderen op "monikkenzomerkamp", zoals Ong -onze gids - het uitlegde. Ze schijnen dit zelf te willen (...).

Dit tempelcomplex is genaamd Doi Suithep en hoog gelegen in de bergen, overigens nabij één van de koninklijke verblijven. Van daaruit kijk je over de stad Chiang Mai uit (nb: 6mln inwoners!). Het vliegveld ligt aan je voeten alsof je in Madurodam bent (nog mooier als het tenminste ècht helder is).

Chiang Mai, 23 april, deel-1, de handwerkmensen

Het werd een druk dagje vandaag, bijna volledig in het teken van de handwerksman. Omdat het buiten seizoen was, gingen we als privegasten met onze gids op stap.

Van een zilver- naar een jade- naar een houtsnijwerk- naar een paraplu- en als laatse een meubelfabriek en tussendoor ook nog een zijdeatelier. Het kwam ons de neus uit, in 5 minuten laten ze zien HOE ze "het" produceren en daarna wordt je de showroom ingejaagd. Typisch was de toch wel commerciële instelling (?). Overal waar je langer dan 5 seconden naar kijkt, betekent een verkoper op je nek. Begrijpen doe ik het, maar m.i. werkt het niet bevordelijk voor de omzet.

Wat mij het meest intirgeerde was de productie van zijde: elk cocon van de rups, verwarmd in water leverde 500-800 meter pure zijde op, door 'm gewoon af te wikkelen....
Ook de zilverwerken waren interessant, ze exporteren zelfs naar Nederland (bedels, armbanden). De productie van paraplu's etc, volledig van bamboe (zelfs het papier) en de beschildering ervan was mooi. M'n baseball pet heeft nu een draakschildering op de zonneklep, artiesten zijn het.

De onderstaande foto laat Jenny zien, die paraplufabriek maakt ook waaiers en zo te zien werken die prima....

Chang-Mai, deel 4/4, Saturday Night market

Na een tukkie volgde een tuktukie richting Saturday Night Market, zoals eerder vandaag door de politieinspecteur voorgeschreven. Een ware belevenis, allerlei hapjes bij elkaar snaaiend en zo je avondeten opdoen, op een gezellige drukke markt minder dan 2 km van ons hotel.

Natuurlijk moest ik ook als een voetzoeker achter Jenny's neus voor kleding aan, 't leek wel een hittezoekende raket zoals die heen & weer schoot. Ze rijden hier niet alleen links, ze lopen ook zo. Hoe vaak we daarom niet tegen de vleug inliepen...maar voor een appel en een ei rommel je hier een katoenen garderobe en (voor mij wat shorts) bij elkaar, werkelijk.

Met de foto even een tussen-shot, met één van die lekkere hapjes.
Mogge verder; wordt weer een avontuurlijke dag, trip de bergen in en nog veel meer.
Laters...!

Chiang-Mai, deel 3

Door naar de Birmeese en nog niet koud binnen vielen we weer met onze neus in de boter. Af we maar even wilden aanschuiven, er stond een lage tafel midden in de hal met de heerlijkste Birmeese gerechten.
Met ons waren ook drie Canadese meisjes uitgenodigd, net als ons toevallige passanten.
Al smikkelend begrepen we dat de maaltijd "on the house was"; een anonieme donatie naar eigen inzicht, voor het onderhoud van de tempel, was goed genoeg. Zo gezegd, zo gedaan.
De dame die dit verzorgde hoorde bij de tempel. Zij was ook met de a.s. festiviteiten van morgen bezig. Als gebruikelijk hoorde daar lekker eten bij en zo was het gekomen...!

Chang-Mai, deel 1

Vandaag eerst met de TukTuk naar het drie Koningenplein in het stadscentrum.
Of m'n oren zaten nog dicht (lastig, sinds gisteren hoor ik maar half) of dat ik het maar gewoon half geluisterd heb, dit plein is zo vernoemd naar de koningen van Birma, Siam (nu Thailand dus) en Cambodja. Vroeger was deze Birmeese driehoek één groot (schierei-) land en bij de verdeling (door Engeland?) stonden deze drie koningen op.

Chang-Mai, deel 2

We waren nog niet uitgestapt of iemand kwam op ons toewandelen. Nou gebeurt dat wel vaker, maar deze man had iets. Wat bleek: geen commerciële benadering (nou ja..), want hij begon 100-uit te vertellen. Vandaar het bovenstaande verhaal. Hij liet zijn badge zien, was een zg. "official" oftewel inspecteur van politie, vandaag in burger. Hij was bezig met de coördinatie en voorbereidingen ivm een feestje morgen op dat plein. Was 5 jaar terug ook in Nederland geweest oa. in Den- Haag (....). Vertelde ook dat Koningin Beatrix hier was geweest om een school of zoiets te openen, was trots wat herkenbaars te melden hebben. Maar het ging verder, want hij gaf op de stadskaart aan wat we beslist in de binnenstad moesten gaan zien. Hij hield zelfs op een gegeven moment een TukTuk aan, liet zijn badge zien en vertelde de chauffeur dat-ie ons voor slechts 50 Bat (iets meer dan een € 1,00) allemaal moest laten zien. Wij dus onderweg naar eerst de Zilveren en "daarna naar een Birmeese houten tempel, ter vergelijking", hield de inspecteur ons voor..... :-)

...deze foto via allerlei heksentoeren weten toe te voegen. Hij hoort echter bij "gisteren". Heksentoeren: uploaden van afbeeldingen vanuit iPad is niet mogelijk, omdat een Windows interface wordt verwacht. Wat wel kan is een blog mail adres aanmaken. Een op de iPad of mobiele telefoon opgeslagen afbeelding kun je dan aan dat adrs mailen. Hiermee wordt-ie automatisch en naar keuze direct aan je blog toegevoegd (er is een optie, dat je'm kunt toezenden, klaarzetten en dan met de bloggerinterface kunt "bewerken". Die optie had ik dus niet gekozen).

Chiang Mai - 20 april 2012

Vroeg op vandaag, de dag na aankomst gaan we op pad.
Te vroeg werden we al tijdens het ontbijt gevonden ("loom 502?" aldus een schone Thaise), ja, inderdaad, "room 502". Of we ons wilden haasten, busje stond voor.... Een misverstand van een kwartiertje bij het touragentschap kon de dag niet bederven en 5 minuten later zaten we in de mini-van met airco. Nadat we nog 6 gasten hadden opgepikt in het centrum van de stad (6 Mln inw.), ging het met een bloedgang naar het olifantendorp, een uurtje ten noorden van de stad.

Bij aankomst was het al ruim over de 30 graden. Met camera, hoedje, opvouwbare plu tegen de zon was het even wachten voordat we richting de rivier liepen. Daar aangekomen lagen de kolossen al te badderen, een stuk of 10 grote en kleintjes (2 jaar, ruim 1 meter hoog). De inderhaast gekochte bananen en suikerriet kwamen nog niet aan bod (ze eten 160 kg per dag, drinken zo'n 100 liter). Dat gebeurde later, tijdens en openlucht optreden. Er werd gevoetbald, met voor- en met achterpoten, met bomen gesleept als een team notabene, geschilderd (echt waar, en niet onverdienstelijk, Piet Kassa zou jaloers geweest zijn). De schilderijen mocht je later in de souvernierwinkel kopen voor 800 bat, equivalent 8 biertjes (€ 20); met die temperatuur was dat laatste me liever....
Daarna volgde een rit per ossenkar, wat was ik blij met m'n parapluutje onder de blote hemel! Die beesten lusten ook het nodige; de drijver wist ons behendig langs zijn gereed staande maten te manoeuvreren in de jungle, voor nog een mandje bananen en zo. Na 20 minuten kwamen we aan op een wisselplaats, koud drankje, souvenirs negeren en 15 minuten daarna met z'n tweeen op de rug van een olifant de jungle in. Mooie ervaring en prachtig hoe behendig die beesten zijn, al word je lichtelijk zeeziek op 3 meter hoogte. Een stukje door de rivier en een douche vanuit de slurf zorgde voor wat verkoeling, fotostop (kan ze helaas niet hier bijvoegen, zie Facebook) en "door". Na een kleine 3 kwartier kwamen we terug bij de "speelplaats", afstappen, tip geven (de zoveelste) en heerlijk lunchen. Man, wat kunnen die lui hier lekker koken!

Na de lunch een stuk raften over de rivier op een groot bamboe vlot, lekker met je voeten in het water, afkoelen en veel wildernis aan je voorbij zien gaan. Tegen 3-en was het tijd voor de terugrit, maar niet voordat we een vlindertuin hadden bezocht. Om vier uur terug in het hotel en even bloggen. Vanavond en morgen vrij; we denken eraan om de oude binnenstad in te gaan - is ca. 15 minuten lopen, maar we pakken wel eenn riksja of tuc tuc of zo (deels al een beetje gezien toen we vanochtend de andere gasten gingen ophalen).

Aanvulling: aldus geschiedde, net terug van de Night Market. Een bonte verzameling van kraampjes, de een met nog meer zooi dan de ander. 't Heeft me wel een nieuwe broek opgeleverd, met van die afritsbare pijpen. Jenny is ook een oude aftroggelaarster, die weet overal een deal van te maken. Uiteindelijk gingen we met broek en shirt naar huis voor de prijs van de broek alleen...Mogge verder...(vrije dag, we gaan de oude stad in).